اینتر قهرمان سری آ ایتالیا فصل ۲۰۲۵/۲۶ شد

اسکودتوی شماره ۲۱ اینتر، از دل تاریک‌ترین شب این تیم در ۳۱ می ۲۰۲۵ متولد شد. فینال لیگ قهرمانان در مونیخ، شبی که شکست سنگین ۵-۰ مقابل پاری‌سن‌ژرمن، پایان یک عصر باشکوه را رقم زد. سیمونه اینزاگی که مدتی پیش اعتراف کرد آن شب حس کرده بود دورانش به پایان رسیده، از تیم جدا شد تا مدیران اینتر برای تغییراتی بنیادین آستین بالا بزنند. اولین و حیاتی‌ترین تصمیم، انتخاب جانشین بود. شرط‌بندی روی کریستین کیوو، قهرمان محبوب سه‌گانه، ریسک کوچکی نبود. او اگرچه با تیم پریماورای اینتر قهرمان شده و پارما را از خطر سقوط نجات داده بود، اما تنها تجربه هدایت ۱۳ بازی در سری آ را در کارنامه داشت. وقتی در سه هفته ابتدایی، او دو شکست خانگی مقابل اودینزه و یوونتوس متحمل شد، خیلی‌ها تصور کردند این قمار بزرگ شکست خورده است.

نقش مهم فاکتور کیوو در این قهرمانی

اما کیوو خیلی زود ورق را برگرداند. او با هوشمندی تمام، شاکله بازی اینزاگی را که چهار سال برای اینتر جام آورده بود، تخریب نکرد. فقط کمی به سرعت انتقال توپ و عمق دادن به حملات اضافه کرد. قدرت اصلی اینترِ کیوو، در خودکار بودن حرکات تیمی است؛ تیمی که رکورد بیشترین توالی پاس‌های بالای ۱۰ عدد را در لیگ دارد. در هیچ تیم دیگری در ایتالیا، توپ به این روانی به حرکت در نمی‌آید و هماهنگی زوج الساندرو باستونی و فدریکو دی‌مارکو در جناح چپ، امضای مخصوص این تیم است. کیوو با سیستم ۵-۲-۳ همیشگی، تیم را به خوبی مدیریت کرد و حتی در لحظات بحرانی و زیر فشار انتقادات، شخصیت قوی خود را نشان داد. او حالا پنجمین مربی تاریخ اینتر است که در اولین فصل حضورش قهرمان می‌شود (اولین نفر بعد از مورینیو در ۲۰۰۹) و با ۷۴ درصد پیروزی، بالاتر از غول‌هایی مثل کونته، اینزاگی و مورینیو ایستاده است.

جنون پیو؛ خون تازه در رگ‌های نراتزوری

پس از مربی، نوبت به انتخاب مهره‌ها رسید. جوزپه ماروتا و تیم مدیریتی‌اش، با وجود ناکامی در جذب مهره‌های اسم و رسم دار، خریدهای هوشمندانه‌ای انجام دادند. مشکل اصلی فصل قبل، خستگی مفرط مهاجمان و نبود نیمکت مطمئن بود. درحالیکه فصل پیش طارمی و آرناتوویچ در مجموع ۵ گل زده بودند، امسال پیو اسپوزیتو و آنژ یوان بونی با ۱۱ گل، جانی دوباره به خط حمله بخشیدند. طراوت و دوندگی پیو اسپوزیتو، که بدون شک زیباترین غافلگیری فصل بود، همه را تحت تاثیر قرار داد. در کنار او، پتار سوچیچ با گل سرنوشت‌سازش مقابل کومو و مانوئل آکانجی با فیزیک و دقت پاس بی‌نظیرش در خط دفاع، حفره‌های تیم را پر کردند. آکانجی با لباس نراتزوری مدافعی است که بیشترین پاس صحیح را در کل سری آ ارسال کرده است.

ستاره‌هایی که برای تاریخ بازی می‌کنند

اما عکس روی جلدِ این قهرمانی، تصویر ستاره‌های همیشگی نقش بسته است. فدریکو دی‌مارکو یک فصل هیولاوار را پشت سر گذاشت؛ ۱۷ پاس گل و ۶ گل، یعنی اثرگذاری مستقیم روی ۲۳ گل. هیچ مدافعی در تاریخ سری آ به چنین رکوردی نرسیده بود. لائوتارو مارتینز، کاپیتان و آقای گل مسابقات با ۱۶ گل، بار دیگر نشان داد که قلب تپنده تیم است. او با عبور از رکورد ۱۲۸ گل آلتوبلی، حالا فقط نایرس، لورنزی و مه‌آتزا را جلوتر از خود می‌بیند. در میانه میدان، هاکان چالهان‌اوغلو با وجود مصدومیت‌ها، همچنان مثل یک فرمانده کشتی، تیم را هدایت کرد و گل زیبایش به رم، یکی از قاب‌های ماندگار فصل شد. در کنار او، زیلینسکی رشدی خیره‌کننده داشت و گل او به یوونتوس در دقیقه ۹۰، رسماً سند اسکودتو را به نام اینتر زد. نیکولو بارلا و الساندرو باستونی هم با وجود فراز و نشیب‌های فراوان، در لحظات حساس با رهبری و دوندگی بی‌امان خود، اجازه ندادند جام از دست برود.

قوی‌ترین‌های ایتالیا؛ حقیقتی که کتمان‌ناپذیر است

شاید تنها نکته منفی این فصل، نتایج در بازی‌های رو در رو باشد. اینتر به جز یک برد دراماتیک مقابل یووه و تساوی با ناپولی، در سایر تقابل‌ها با تیم‌های بزرگ شکست خورد. این اولین بار در تاریخ است که اینتر بدون شکست دادن تیم‌های دوم و سوم جدول، قهرمان می‌شود. اما این یک «نقصِ زیبا» در تابلوی درخشان کیوو است. اینتر بهترین خط حمله (۸۱ گل) و بیشترین کلین‌شیت (۱۶) را دارد. آن‌ها در تمام آمارهای هجومی از جمله شوت در چارچوب، لمس توپ در محوطه جریمه و گلزنی از راه دور و ضربات ایستگاهی، رتبه اول لیگ هستند. در یک ماراتن ۳۸ مرحله‌ای، هیچ اتفاقی تصادفی نیست؛ امشب همه اعتراف می‌کنند که قوی‌ترین تیم ایتالیا، جام را بالای سر برده است.